Mijn allereerste liefde: dieren

Als klein kind, was ik gek op kinderboerderijen, aangezien je dan de beestjes kon aaien. Vooral geitjes aaien vond ik het leukst. Als ik en het gezin naar het bos gingen wandelen, namen we altijd brood mee, om de eendjes te voeren. En vroeger was er in mijn straat een weide met schapen, die ik dan ook brood ging gaan geven. Volgens mij doet elk kind dat wel, maar sindsdien is mijn liefde voor dieren beginnen groeien. Ik heb al altijd katten gehad. Tijdens mijn jeugd hadden we een kattin, Mousse. Je ziet een foto van mij (als 9-jarige) en haar hiernaast.

Bijna 5 jaar geleden is mijn liefste Mousse gestorven, ze is 17 geworden, aan een kankergezwel. Dat was natuurlijk een groot verlies voor mij en mijn gezin. We konden de leegte niet aan in huis en we kregen een aanbod om 2 kittens in huis te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Sindsdien hebben we weer 2 katten; Ziggy, een mannetje, en Pixie, een vrouwtje, broer en zus. Hieronder enkele foto’s:

Zoals je ziet, zijn het echt 2 cuties. Ik mis hen het meest als ik op mijn studentenkamertje zit.

Voor de rest ben ik altijd al iemand geweest die gek was op dieren, vooral katten. Alleen had ik er nooit echt bij stilgestaan hoé groot mijn hart voor dieren is. 2,5 maand geleden kwam de klik. Ik was onderweg met de fiets naar een vriendin. Ik fietste langs de grote baan tot ik opeens ganzen zag staan aan de overkant. Ze stonden klaar om over te steken. Dat deden ze ook, zonder hen ook maar iets van de voorbijvlammende auto’s aan te trekken. Ik was bezorgd en stapte meteen van mijn fiets af. Ik wou blijven wachten tot ik zéker wist dat ze helemaal aan de overkant waren geraakt zonder gewond te raken. Op het moment dat ze overstaken, moest ik zo lachen. Het was de eerste keer sinds een halfjaar dat ik zo hard en oprecht lachte van geluk. Toen kwam de klik: zou ik beter niet iets met dieren gaan doen?

Ik zag mezelf eerlijkgezegd niet de rest van mijn carrière achter een computertje berekeningen maken over planeten, hoe interessant het ook is. Op dat moment besefte ik dat ik déze wereld moet aanpakken, en niet moet bezig zijn met andere (mogelijk leefbare) werelden. Vanaf dan ging ik aan de slag met alles op te zoeken wat met dieren had te maken. Eerst kwam ik terecht op vrijwilligerswerk, waardoor ik op mijn idee om naar Zuid-Afrika te gaan, kwam. Daarna begon ik te twijfelen over mijn richting. Maakt Fysica en Sterrenkunde me wel zo gelukkig als dieren dat doen? Meteen had ik een antwoord: nee. Ik had 100 % garantie dat dieren me wel zouden gelukkig maken in tegenstelling tot fysica. Het idee om iets met dieren te doen is sinds die dag nooit meer uit mijn hoofd gegaan en ik besliste om te veranderen naar diergeneeskunde.

Als je aan mijn oude klasgenoten vraagt; “Waar is Zoë dol op?”, zal het antwoord “Katten!”, zijn. Tsja, ze hebben mijn hart gestolen! Maar ik ben net zo gek op alle andere dieren. Als er iemand voorbijloopt en zijn/haar hond komt aan mij snuffelen, ga ik altijd eens een praatje slaan en vragen of ik de hond mag aaien. Mensen met een liefde voor dieren, daar hou ik van. Ik laat nu nog enkele foto’s zien.

In de dierenwinkel Tom&Co met een chincilla! Wat zou ik er graag later een paar hebben!
Met een random hond die ergens aan een paal vastgebonden zat.

Met een waterschildpad in Madrid!
Met een kat in een kattenopvang.
In Pairi Daiza.

Met een aapje in Pairi Daiza

Sinds november 2014 heb ik 2 gerbils gehad, Bruce (wit) en Wayne (zwart) omdat ik me alleen voelde op mijn studentenkamer. Ik vond ze geweldig, tot in mei Wayne uit het niets was ziek geworden en gestorven. Dat was echt heel triestig.. Gerbils zijn namelijk groepsdieren en nu zat Bruce alleen. Van de dierenarts moest ik enkele weken wachten met een nieuw diertje erbij te steken. Zo gezegd, zo gedaan. Bruce ging naar mijn thuis in Brugge omdat het schooljaar over was. Iedereen thuis kreeg een band met hem, hij stond namelijk in de living. Wanneer ik passeerde of iemand anders, begonnen we altijd te praten en dom te doen tegen Bruce. We waren gek op hem.

Toen de weken verstreken waren, besloot ik er een nieuw diertje bij te zetten. Volgens de dierenwinkel mocht het diertje bijna meteen samen geplaatst worden met Bruce in een kooi. Alles ging goed, tot het nieuwe diertje (die ik de naam Harvey gaf) opeens rustiger werd. Iets wat niet normaal is voor gerbils aangezien het hele actieve beestjes zijn. Hij is enkele dagen later overleden, en heeft de ziekte doorgegeven aan mijn lieve Bruce, waardoor Bruce ook gestorven is. Ik was natuurlijk ongelofelijk triest, ik wou Bruce een plezier doen, hem niet de dood doen injagen.. Ik ben dus ook furieus op de dierenwinkel (Tom&Co) aangezien ik verwachtte een gezond diertje te krijgen. Via de dierenarts kwam ik er dan ook achter dat ik het nieuwe diertje eerst 3 weken in een aparte kooi had moeten houden..

Ik ben hier natuurlijk heel verdrietig om. Bruce en Wayne hadden mij een beetje door mijn slechte periode in Gent op mijn studentenkamer geholpen en nu zijn ze er niet meer.. Dat doet pijn. Ik wil natuurlijk terug gerbils, maar deze keer niet meer van een dierenwinkel. Via Tweedehands.be heb ik een koppel kunnen contacteren die gerbils fokt (én er goed voor zorgt) en begin september heb ik 2 nieuwe gerbils, 2 vrouwtjes. Hier nog enkele foto’s van mijn geliefde Bruce en Wayne. Rest In Peace, schatjes.

Vertel mij over jouw liefde voor dieren en jouw huisdieren! Zoals ik al zei, ik ben gek op mensen die hun liefde voor dieren tonen.

Zoë

Advertenties

Een gedachte over “Mijn allereerste liefde: dieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s